സഖാവ് ഹരികൃഷ്ണൻ സ്വയം പരാജിതൻ എന്നു വിളിച്ചു. എങ്കിലും ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനും പരാജയപ്പെടുത്താൻ കഴിയാത്ത മനുഷ്യൻ എന്നു കാലത്തിനു മുന്നിൽ കുറിച്ചിട്ടാണ് ഇയാൾ പോകുന്നത്.
ആ ഓർമ്മയ്ക്ക്‌ മുന്നിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു ബ്ലോഗ് കുറിപ്പ് ഞങ്ങൾ പുനഃ:പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു.

“The books that the world calls immoral are books that show the world its own shame.” ― Oscar Wilde

സിനിമ നുണ പറയാനുള്ളതാണ്, അതിനെ സത്യം പറയാൻ ഉപയോഗിക്കരുത്. ജീവിക്കുന്ന കാലത്തെ കുറിച്ചോ സമൂഹത്തെ കുറിച്ചോ മിണ്ടരുത്. രാഷ്ട്രീയം പറയുന്നതിനെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക പോലും അരുത്. സിനിമയുണ്ടാവുന്ന സമൂഹം അച്ചടക്കമില്ലാത്തതാണെങ്കിലും, സിനിമ അങ്ങനെയാവരുത്. കഴിഞ്ഞ കുറേ ദിവസങ്ങളായി വാർത്തകളിൽ നിറയുന്ന സെൻസർ ബോർഡിന്റെ തിട്ടൂരങ്ങൾ ഭാവി സിനിമകൾക്ക് നൽകുന്ന മുന്നറിയിപ്പുകൾ ഇതെക്കെയായിരിക്കും.

ഈ ലോകത്ത് സർവവ്യാപിയായി എന്തെങ്കിലുമൊന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് രാഷ്ട്രീയമാണ്. ഓരോ നിമിഷവും നിങ്ങളറിയാതെ അതു നിങ്ങളെ സ്വാധീനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾ നിങ്ങൾ സ്വയം തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നതാണെങ്കിലും അല്ലെങ്കിലും, അവയോരോന്നും ഓരോ രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനമാണ്.

ഇതൊരു സിനിമാനിരൂപണമല്ല. മറിച്ച്, ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തെ വായിച്ചെടുക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്. മലയാള സിനിമാ ചരിത്രത്തിലെ പോലീസ് കഥകളിൽ നിന്നും ഏറെ വ്യത്യസ്തമാണ് "ആക്ഷൻ ഹീറോ ബിജു" എന്നതാണ് സിനിമയുടെ പ്രധാന മേന്മയായി പലരും ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്ന കാര്യം.

Fiction has an uncanny ability to drive home a point and nail it down your brain. To Kill a Mocking Bird exposes racism stripping it bare. The Great Dictator makes fascism scarier than any documentary on dictators who may have and still are roaming around the world. In the same league, Even the Rain sheds the clothes of privatization efforts on the commons.

In her award-winning novel God of Small Things, Arundhati Roy demonstrates the symptoms of the macroscopic world of the conventional “love laws that lay down who should be loved and how. And how much”. Eschewing the grand narratives of the orthodox adult world, she weaves tiny narratives of the otherwise repressed microscopic world of love that struggles to cross the boundaries of faith, caste, class and region.

I have been keenly observing the debate about the film India’s Daughter and I found the arguments made by certain individuals, who are avowedly feminist, in the form of a letter deeply disconcerting.

അച്ചടി, ദൃശ്യ മാധ്യമ രംഗങ്ങളിലെ ശ്രദ്ധേയനായ മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകന്‍. "ഓഗസ്റ്റ് ക്ലബ്ബ്" എന്ന സിനിമയുടെ സംവിധായകന്‍. പകല്‍ നക്ഷത്രങ്ങള്‍, പ്രാഞ്ചിയേട്ടന്‍ ആന്റ് ദ സെയ്ന്റ് തുടങ്ങി പതിനെട്ടില്‍ പരം സിനിമകളിലെ അഭിനേതാവ്. സമകാലികം, മാജിക് ലാന്റേണ്‍ തുടങ്ങി ശ്രദ്ധേയമായ ടെലിവിഷന്‍ പരിപാടികളുടെ നിര്‍മാതാവും അവതാരകനും. മീരായനം, കൊച്ചിന്‍ ഹനീഫ, ലോഹിതദാസ്, കിം കി ദക്കിന്റെ തിരക്കഥകള്‍, മോട്ടോര്‍ സൈക്കിള്‍ ഡയറീസ്, കിം കി ദക്ക് - വയലന്‍സ് & സയലന്‍സ് എന്നീ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ രചയിതാവ്. ചലച്ചിത്രനിരൂപകന്‍. ഇങ്ങനെ വിവിധ മേഖലകളില്‍ തന്റേതായ വ്യക്തിമുദ്ര പതിപ്പിച്ച ആളാണ്‌ ശ്രീ. കെ. ബി. വേണു.

The energy around women's issues in India is heartening and it makes me very happy. Of the many things that I adore about feminism, one of my favorite, is its ability to allow many feminisms to co-exist. That it does recognize that there is no one universal woman and that this world is large enough to accommodate our different needs.

മുരളി ആദ്യം അഭിനയിച്ച സിനിമ തച്ചില്‍ ഫിലിംസിന് വേണ്ടി ഭരത് ഗോപി സംവിധാനം ചെയ്ത ഞാറ്റടി ആണ് (1979). കൃത്യം മുപ്പത്തിമൂന്നു വര്ഷം മുന്‍പ്. ഈ കാലയളവില്‍ കേരളക്കരയിലെ നദികളിലൂടെ ഒരുപാട് വെള്ളം ഒഴുകി. കലങ്ങി മറിഞ്ഞതും തെളിഞ്ഞതുമായ വെള്ളം. മുരളി എന്ന നടന്‍ "ഭരത്" മുരളി ആയ കാലയളവ് കൂടിയാണത്. മലയാള സിനിമാ ചരിത്രത്തില്‍ ഞാറ്റടിയും മുരളിയും വേറിട്ടു നില്‍ക്കുന്നൊരു സാംസ്ക്കാരിക ചരിത്രം കുറിച്ചു. മുറിവുണങ്ങാത്ത, എന്നും വേദനിപ്പിക്കുന്ന അദ്ധ്യായം.